Leer mij leven zoals jij.

Drs. Down, een prachtige voorstelling gebaseerd op het leven van Pablo Pineda Ferrer, een jonge man met Downsyndroom en, waarschijnlijk, de enige man met Down met een universitaire graad read article.

drs_down_poster

Afgelopen zaterdag hebben wij drs. Down gezien gezien;  wat een prachtige, indrukwekkende en ontroerende voorstelling.  Vanuit alle perspectieven  belicht; de ouders, school, klasgenoten, broer en uiteraard de jongen zelf see more.

http://aliciasoto.net/map Moeder zingt een lied: “Leer mij leven zoals jij”, met op de achtergrond een foto van een klein jongetje met DS, die met uitgestrekte  armen steeds dichter naar je toe komt. Prachtig! Juist dit stukje uit de voorstelling heeft enorme indruk gemaakt; het gaat over haar zoon, over zijn pure, Eigen Zijn.

click the following article Wat zijn wij geraakt door drs. Down. Nu, 2 dagen later, is de ontroering er nog steeds .Wij gaan de voorstelling nogmaals zien, de kaarten zijn besteld!

check this out Martijn, leer mij leven zoals jij;

Leven in het Hier en Nu,
Puur en authentiek zijn.
Leven zonder oordeel.
Onvoorwaardelijk liefhebben.

Zo leef jij je leven Martijn, wat een talent! click to see more

Presentatie van Donna over DS

Voor mijn dochter…zij had het lef, met haar 10 jaar, om een spreekbeurt te houden over het syndroom van Down.
Waarom?

Haar kleine broertje van 1 jaar heeft het Downsyndroom, en ook dochterlief heeft gemerkt hoe mensen reageren, of helemaal niet reageren op haar broertje, alleen maar omdat hij down heeft.
Dus werd het tijd, om op kleine schaal, iets aan de beeldvorming te gaan doen.
De folder `iedereen is anders` besteld, speciaal voor de bovenbouw.
Op een dinsdag middag in april was het zover, na de spreekbeurt mocht haar broertje in de klas komen. Een grote groep kinderen heeft ademloos zitten luisteren naar het verhaal over Down syndroom. Grote zus had gevraagd aan de kinderen of ze een beetje stil wilden zijn als het kleine broertje in de klas kwam, want ineens geconfronteerd worden met bijna 30 kids zou weleens teveel kunnen zijn voor kleine broer! En of ze stil waren……er hing een geweldige sfeer in de klas…de kinderen mochten vragen stellen en dat deden ze graag!
Doen mensen weleens raar omdat hij down heeft?
Kan hij wel vriendjes maken?
Kan hij straks wel gewoon fietsen?

Vooral die eerste vraag was een hele goede…….ja, mensen doen heel vaak `raar´. Niet feliciteren met de geboorte van broertje, niet naar hem kijken, snel een winkel inschieten als ze ons zagen! http://diestoremoval.com/map

Vandaar haar spreekbeurt dus! Haar kleine broertje is een kind zoals ieder ander en ja, hij heeft iets meer, één chromosoom. Dat in ieder geval……maar wat hij nog meer heeft, iets heel bijzonders! Het kleine broertje is PUUR.
En tja, je moet het maar willen zien!

Enfin….haar spreekbeurt was een SUCCES, het ging als een lopend vuurtje door de school. Ouders en kinderen die haar dagen erna nog aanspraken over haar spreekbeurt, wat waren zij onder de indruk. En niet alleen zij kan ik zeggen, moeders vond het vreselijk ontroerend!

Gisteren heeft dochterlief, op verzoek van de juf, haar spreekbeurt nog eens herhaald voor een groep die er de eerste keer niet bij kon zijn. Na afloop heeft ze folders uitgedeeld aan de andere leerkrachten, nee, ze wilde ze niet in het postvak leggen…dit moest persoonlijk!

Mag je dan trots zijn op je kind!!
Meisje, ik ben SUPERTROTS op jou!

 

Deze tekst schreef ik 8 jaar geleden……..

Nu, 03-11-2016, heeft Donna opnieuw voor een presentatie over Downsyndroom gekozen, ditmaal voor Havo 5 en in het Engels.
Wederom ging het over beeldvorming, vooroordelen. Donna’s eerste vraag aan de klas was of er iemand bekend is met het Downsyndroom.
Direct reageerde er een leerling en hij vertelde een broertje met DS te hebben. Niemand van zijn klasgenoten wisten dit; wat zij wel eens gehoord hadden was dat “er iets” was met zijn broertje. Uiteraard heeft deze leerling zijn eigen beweegreden om hier niet over te spreken.
Maar dan gebeurd er is iets ontroerends…..

Donna vertelde in haar presentatie dat zij heel direct betrokken is bij mensen met Downsyndroom;
“Mag ik jullie voorstellen aan mijn broertje Martijn?” (Wij stonden te wachten in de gang..)
Martijn komt de klas binnen en loopt linea recta naar achteren de klas in naar de leerling wiens broertje DS heeft.
Zij maken direct contact en de leerling, die volgens Donna vrijwel altijd uitdrukkingsloos in de klas aanwezig is, straalt van oor tot oor!

Met nadruk vertelt Donna dat zij Martijn wil voorstellen omdat Martijn gewoon Martijn is, goed zoals hij is, goed zoals wij allen zijn!

De presentatie is door iedereen goed ontvangen en door haar docent Engels beloont met een dikke 8.
En ik……ik glim van trots!! Dank je wel, Donna!

Op de link hieronder is het filmpje van de presentatie te zien.
(De kwaliteit van het geluid is niet optimaal) Met dank aan Lisa van Amersvoort voor het filmen, en aan de docent Engels voor het verlenen
van toestemming voor maken van opnames.

Presentatie Donna♥♥♥

 

 

 

 

Verder zien dan ogen kijken.

Verder zien dan ogen kijken.
Meestal als ik Martijn van school haal en vraag hoe zijn dag was, zegt hij: “School klaar”.
Met andere woorden:  ik ben nu vrij en ga het er dus niet over hebben.
Heldere boodschap!
Maar een tijdje terug was het anders; Martijn bleef vertellen over kindjes op school, over kinderen die het even niet zo fijn hadden.
Hij was heel duidelijk in zijn uitspraken.
Zelfs in het weekend bleef hij het herhalen; kindjes hadden pijn en waren bang…..
Op maandagochtend huilde hij zelfs om de kinderen.
“Martijn huilen om kindjes, kindjes pijn”, zo sprak hij.
Voor mij was het duidelijk; er was iets gaande, en niet alleen de kindjes, maar ook Martijn had er last van.
Alle reden voor mij om dit heel serieus te nemen en een bericht naar betrokkenen te doen. Tenslotte ben ik de stem van en voor Martijn.
Wanneer Martijn op deze manier blijft vertellen, weet ik absoluut zeker dat het klopt wat hij zegt.
Martijn ziet niet letterlijk bloed, zweet en tranen.  Gelukkig niet! Ik gebruik het even als metafoor.  Martijn voelt en ziet pijn, angst/spanning en verdriet.
Gelukkig voor allen zijn de woorden van Martijn opgepikt en is er actie op ondernomen.
Ook Martijn weet dit en nu is, na schooltijd, zijn antwoord op mijn vraag weer steevast: “School klaar”.
Alle jonge kinderen hebben (nog) het vermogen om te spreken vanuit hun ziel;
hoe raak zijn immers veel uitspraken niet?
Helaas, gaande weg, raken velen dit vermogen kwijt.
Simpelweg omdat de omgeving, de maatschappij meent dat alles vanuit het verstand moet komen…..
Durf verder te kijken dan je ogen zien kunnen, durf te zien vanuit je hart.
Hoor, hoor meer dan je oren horen kunnen.
Luister naar de stem van je hart, van je ziel.

“De laatste Downer”……?

De laatste Downer”…..?

Downer? Wat een naar woord vind ik dit toch…..gaat het over een mens of over een aliën?
Er bestaan geen “downers”, wij zijn allemaal gewoon mens, mensen met goede en minder goede kwaliteiten. Allemaal op onze eigen manier.
Er is angst ontstaan door de Nipt (Niet invasieve prenatale test), angst dat, wanneer deze test standaard aangeboden gaat worden aan iedere zwangere,
er geen kindjes met Downsyndroom meer zullen worden geboren….

Een veel gehoorde opmerking is dat de overheid een te sturende rol heeft in deze…..; de overheid heeft in zoveel zaken een sturende rol.
Het is maar net of je je wilt laten sturen of niet….
Iedere zwangere heeft een keus; prenataal testen of niet!

Mijns inziens zullen er altijd kinderen met Downsyndroom geboren blijven worden. Waarom?
De mens met DS is niet voor niets op aarde, juist zij hebben zoiets moois te brengen op deze wereld.
Puurheid; what you see is what you get.
Onvoorwaardelijke Liefde.
Zijn vanuit hun Zijn.
Bruggenbouwers.
Zij oordelen niet.
Zij maken de verbinding!

De Kosmos, het Al, het Heelal, of God zo je wilt, maakt geen “fouten”.

Hoe goed de wetenschap ook is, het is en blijft “maar wetenschap”.
Er zijn genoeg verhalen bekent van wetenschappelijke testen waaruit het één bleek en waarvan de uitkomst iets heel anders liet zien.
Zo zal het ook zijn en blijven wanneer de Nipt op grote schaal uitgevoerd gaat worden.
Voor mij is er geen enkele angst dat de laatste mens met Downsyndroom
binnenkort geboren gaat worden.

De Kosmos, het Al, het Heelal, of God vindt altijd een manier om deze prachtige
kinderen op aarde te krijgen.

Annelies Weijde

Wereld Wereldburgerdag!

Wereld Wereldburgerdag!

Vandaag, 21 maart, is het wereld Downsyndroomdag; ik kan er niet omheen, want er wordt veel op fb over gepost en ik vraag mij af wat het voor zin heeft. Zou het niet veel meer van waarde en belang zijn om
altijd te laten zien, te vertellen, dat mensen met DS niet anders zijn dan ieder ander?
Zij, net als jij en ik, doen het anders; leven, voelen en denken, allemaal op persoonlijke, eigenwijze wijsheid.Het voelt voor mij, juist op zo’n, “speciaal gemaakte” dag, dat wij weer extra in hokjes plaatsen; de mens met DS, en kijk eens
hoe leuk, bijzonder en aardig zij zijn….
Wij zijn allemaal bijzonder, net zo speciaal, allemaal mens.
En niemand is anders, iedereen doet het anders;
misschien zou dat de boodschap moeten zijn.
Wij zijn allemaal gelijk!

Net zo gewoon,
of net zo bijzonder,
mensenkinderen,
geen aparte status,
midden in het leven,
samen samenleving zijn.
Allemaal gewoon,
en allemaal bijzonder.
Allemaal uniek in eigen zijn.

Wat mij betreft dus geen Wereld Downsyndroomdag , maar Wereld Wereldburgerdag!

“Zulke mensen….”

Zomaar een gesprek in een supermarkt……..

“Ik werk ook met zulke mensen”, zegt een vrouw tegen mij.
Quasi verbaasd kijk ik om mij heen; “U werkt met mensen, wat leuk”, antwoord ik. Martijn voelt de bui hangen en zwaait de vrouw al uit.
“Nee, zegt ze, wijzend op een zwaaiende Martijn, ik bedoel dat ik werk mensen zoals hij…..hij heeft toch een beperking?
“Mevrouw, wij hebben allemaal beperkingen; u net zo goed als ik.
En mijn zoon, die u beperkt noemt, helpt mij om van een aantal beperkingen af te komen”.
Het wordt nu toch wel wat ingewikkeld voor haar….
“Ik zal het u uitleggen; mijn zoon leeft in het Hier en Nu, is gelukkig met wat is, maakt zich geen zorgen, leeft en doet vanuit zijn hart, laat een ieder in zijn of haar waarde. Om maar even wat te noemen.
Dát is wat mijn zoon mij wil leren en hoe vaak ik ook struikel, hij is en blijft een geduldige leraar.
Als u morgen weer gaat werken met “zulke mensen”, mensen die, anders dan u beperkt zijn, denk dan eens terug aan deze woorden en ervaar ” ze”  vanuit uw hart!
Dag mevrouw. “Doei,” zegt Martijn en zwaait nog even iets uitbundiger!

Presentatie onderzoek Wereld Congres Downsyndroom India 2015.

Marleen Oosterhof presenteerde een deel van haar onderzoek naar de ‘zijnsgerichte’ talenten van mensen met Downsyndroom. Dit onderzoek doet ze samen met Flud van Giffen, antropoloog. Zij toetsen inzichten van Marieke de Vrij over de ‘andere’ talenten van mensen met Downsyndroom. Lees hieronder de presentatie met als titel: ‘Down Syndrome, Authenticity versus Adaptation, a Social and Individual Dilemma’.

Presentatie Onderzoek naar talenten van mensen met Downsyndroom.

 

 

 

 

Een betere wereld

Op zoek naar een betere wereld, een beter leven. Velen hebben  deze zoektocht met hun leven moeten bekopen. Een beter leven hebben zij, op een heel andere manier gevonden; het aardse leven was zo mooi niet, maar nu, in de hemel zullen zij vrede en liefde ervaren, onvoorwaardelijke liefde.
Liefde die op aarde nog zo ver te zoeken is, helaas……
Het ego overheerst en ego zorgt voor oordelen en veroordelen.

Velen zijn geschokt door de foto van het kleine jongetje dat levenloos aanspoelde
in Turkije. En even zovelen hebben een oordeel over al deze vluchtende mensen;
de grenzen moeten dicht, het zijn gelukszoekers etc……

Wij, mensen in het veilige  Nederland, oordelen over vluchtelingen,
over mensen die hun leven nooit zeker zijn, mensen die bang zijn, altijd over hun schouder moeten kijken,
bang om hun kinderen, hun familie te verliezen.

 

Hoeveel veroordelingen hebben de ouders van Sterre al over zich heen gekregen….

Een echtpaar dat besloot om de zwangerschap af te breken omdat het kindje Down bleek te hebben. Veelal zullen deze oordelen afkomstig zijn van ouders met een kind met Downsyndroom.

Ik kan mij niet voorstellen dat het afbreken van een zwangerschap iets is wat je “zomaar”
even doet; het lijkt mij een haast onmogelijke keuze.
Het verbaast mij altijd wel dat wanneer een zwangerschap afgebroken wordt omdat het kindje DS heeft, er zoveel boosheid is bij ouders van een kind met Down.
Hoezo? Het gaat toch niet om hun en mijn kind? Het zegt ook niets over de mens met Downsyndroom; het zegt iets over deze mensen. Het zegt dat deze mensen, omdat zij een keuze in vrijheid kunnen en mogen maken, dit kindje niet willen.
Alle gemaakte keuzes hebben consequenties, dus ook de ouders van Sterre zullen verder moeten na hun gemaakte keuze.

Voor mij persoonlijk is abortus nooit een optie geweest en dat staat los van het Downsyndroom. Het is niet aan mij om te beschikken over leven; voor mij is ieder leven het leven waard.

Dat abortus voor mij geen optie is, wil niet zeggen dat ik de mensen die hier anders over denken veroordeel; zij maken een andere keuze.

Juist de mensen die, in de ogen van de “intellectuele maatschappij”, beperkt zijn, beschikken over
heel bijzondere kwaliteiten. Zij oordelen niet, zij kijken en handelen vanuit hun hart!
Juist zij zijn in staat de wereld een betere wereld te laten zijn.

Laten wij hier een voorbeeld aan nemen in plaats van oordelen en veroordelen.