En weer rijd ik met Martijn naar speltherapie. Dit doen wij wekelijks, al ruim 13 maanden.
Therapie om Martijn te helpen verwerken wat hem, anderhalf jaar geleden, is aangedaan tijdens het logeren op Parc Spelderholt te Beekbergen.
Een plek waar het veilig en plezierig zou moeten zijn…
Veilig en plezierig bleek het allerminst.

Martijn kan én mag niet vertellen wat er gebeurd is. Hoe, wat, waar en door wie.
Hij kan het niet vertellen omdat hij hier de woorden niet voor heeft. Mág het niet vertellen omdat de dader hem zoveel angst heeft ingeboezemd dat hij dit wel laat. Maar Martijn weet wel dat wat er gebeurd is beslist niet goed is.
“Sssttt Martijn, mondje dicht” is het enige wat Martijn zegt en legt bij deze woorden zijn wijsvinger op zijn lippen.

Juist omdat Martijn geen woorden heeft is het voor Spelderholt nog steeds “vermeend” grensoverschrijdend gedrag/seksueel misbruik, terwijl zij als geen ander zouden moeten weten dat deze groep kwetsbare mensen zich veelal uiten op een andere manier; in gedrag laten zien dat er iets vreselijk mis is.
De zedenpolitie geeft aan dat, gezien het gedrag van Martijn en zijn uitingen, de kans heel groot is dat er sprake is geweest van grensoverschrijdend gedrag/seksueel misbruik.
Maar Martijn kan het niet zeggen dus zijn stem geldt niet, wordt niet gehoord.
Officiëel aangifte doen kunnen wij helaas {nog} niet, omdat de naam van de dader {nog} ontbreekt.

Martijn ervaart nog steeds de gevolgen van het gebeuren en de speltherapie gaat door.
Gelukkig kwamen er, na een aantal maanden therapie, emoties los. Heel heftige emoties vanuit de krochten van zijn ziel en dit op een manier waar zelfs de therapeut van moest bijkomen.
Hoe hartverscheurend…

Enkele weken voor de kerst waren de mensen van de zorgboerderij, waar Martijn één dag in de week is, leuke dingen aan het maken om te verkopen op een kerstmarkt.
Ik vroeg naar de locatie van deze markt en het antwoord was: “de markt is op Spelderholt.”
Martijn hoorde dit, met een ruk ging zijn hoofd omhoog en met pure paniek in zijn ogen keek hij mij aan.
“Nee, Martijn, zei ik, wij gaan nooit meer naar Spelderholt, nooit meer.”

Het was een vervelend moment voor Martijn en toch ook goed om even te kunnen zien hoe hij reageerde op alleen maar het horen van de naam Spelderholt, het geeft aan dat het nog volop bij hem speelt.
Het heeft veel tijd gekost voor Martijn weer gevoel van veiligheid kon ervaren en nog steeds is dit niet volledig bij hem terug.

Parc Spelderholt heeft nooit meer iets van zich laten horen, alles lijkt daar gewoon door te gaan, hoewel ik het verloop van medewerkers opvallend vind.
Minstens 6 medewerkers hebben het afgelopen jaar gesolliciteerd bij andere organisaties.
Dit zal niet zonder reden zijn.
Martijn zijn ze op Spelderholt allang vergeten, de dader, misschien zelfs daders of mensen die iets weten maar zwijgen, zouden er zomaar nog kunnen werken en doorgaan met hun gruwelijke praktijken.
Wát een angstig idee voor ouders die hun kind daar laten logeren in de veronderstelling dat het veilig zou zijn…

In het bestuurlijk jaarverslag 2024 van Spelderholt staat het volgende:

“Klachtenfunctionaris Quasir
Wij streven ernaar dat een ieder plezierig werkt bij Parc Spelderholt. Toch kan het gebeuren dat er
onvrede is over de zorg/begeleiding, dienstverlening of de manier van bejegening. Als een gesprek
met de betreffende leidinggevende niet tot een oplossing leidt, dan kan men zich richten tot de HRmanager, directeur, vertrouwenspersoon of de onafhankelijke klachtenfunctionaris, die verbonden is
aan Quasir, expertisecentrum op het gebied van klachten in zorg en welzijn.
Dit jaar is er een melding gedaan door een ouder over een mogelijk ongewenst gedrag. Om tot een
gedegen onderzoek te komen is naast de melding aan de inspectie IGJ een klachtenfunctionaris van
Quasir ingezet die leiding geeft een het onderzoek van de klachtencommissie. Het onderzoeksverslag
zal in februari 2025 gereed zijn.”

Ja, vooral het woord “mogelijk” onderstrepen en het afdoen als klacht… Het is geen klacht, het is een beschuldiging. Spelderholt heeft melding gemaakt bij de inspectie omdat ík dat direct gedaan had en er bovenop ben blijven zitten. Als ik dat niet gedaan had, was het helemaal de doofpot ingegaan.

Parc Spelderholt zwijgt,
niet uit schaamte,
Parc Spelderholt zwijgt, want misbruik mag niet naar buiten komen.

Van alle mensen met een verstandelijke beperking heeft 61% een vorm van seksueel misbruik/geweld meegemaakt, 61%… De daders zijn bijna altijd bekende van het slachtoffer; familieleden, begeleiders etc.
Zoveel slachtoffers, veelal zonder stem en dus worden zij niet gehoord, niet serieus genomen, het is immers hun woord tegen het woord van de dader en hun woorden, of uitingen in gedrag, klinken anders dan die van de mens zonder verstandelijke beperking.
Hoewel je je in deze serieus zou mogen afvragen wie er verstandelijk beperkt zijn…
Daders krijgen zoveel meer bescherming dan de slachtoffers en dit allemaal onder de noemer “privacy”,
hoe zit het met de privacy van de slachtoffers? Hoezeer wordt die geschonden, of telt dat niet mee?

Eén slachtoffer is kennelijk binnen onze maatschappij niet voldoende om er actie op te ondernemen, nee, er komt pas actie en er wordt pas schande van gesproken wanneer er meerdere slachtoffers blijken te zijn.
Het eerste slachtoffer is niet interessant en zolang het gaat om “vermeend grensoverschrijdend gedrag”, blijkt ook de onderzoeksjournalistiek ver te zoeken, heel ver te zoeken.

Op 01 juli 2024 is de wet seksuele misdrijven in werking getreden in Nederland, die seksueel grensoverschrijdend gedrag strenger aanpakt…
Die wet werkt kennelijk niet voor de gehele Nederlandse bevolking; hoe kan het zijn dat juist in de groep meest kwetsbare mensen de meeste slachtoffers vallen?
Is het niet de hoogste tijd dat hier structureel verandering in komt, dat juist deze mensen extra beschermd worden?
Is het weten dat daders bijna altijd bekenden zijn van de slachtoffers niet een enorme rode vlag voor zorgorganisaties?
Is het niet de hoogste tijd dat, wanneer mensen iets weten of vermoeden hebben van grensoverschrijdend gedrag, zij zich uitspreken over- en tegen collega’s, bekenden, leidinggevenden etc?

Kijk niet weg.
Wees een stem voor hen die niet spreken kunnen.
Heb het lef om je uit te spreken over- of tegen daders, zodat jij geen medeplichtige bent.
De doofpotcultuur moet stoppen.

Maak gebruik van je stem en ga staan voor de veiligheid van je kwetsbare medemens.

Nu is mijn kind slachtoffer,
morgen zou het zomaar jouw kind,
jouw dierbare kunnen zijn.

AW.

.