Dit is een vervolg op de eerdere blogs die ik heb geschreven over het grensoverschrijdende gedrag en het mogelijke seksuele misbruik waarvan onze zoon Martijn tijdens zijn verblijf bij Parc Spelderholt slachtoffer is geworden.
Ik hoop van harte dat Martijn, hoe intens triest ook, het enige slachtoffer is. Alhoewel ik daar ernstige twijfels over heb…
Inmiddels zijn we twee jaar verder. Martijn heeft nog steeds speltherapie om hem te helpen verwerken wat er is gebeurd en om hem te ondersteunen bij het uiten van zijn emoties.
De gemeente vergoedt deze therapie vanuit de verlengde Jeugdwet. Ondanks toezeggingen van de toenmalige directeur van Spelderholt om bij te willen dragen aan de kosten, is de organisatie daar nooit op teruggekomen.
De gevolgen zijn er nog steeds
Gisteren werd opnieuw pijnlijk duidelijk hoeveel impact de gebeurtenissen nog altijd hebben op Martijns gevoel van veiligheid.
Op zijn dagbesteding mochten alle deelnemers gezellig blijven eten. Er werd ’s avonds pompoensoep geserveerd ter ere van Sint-Maarten.
Maar ’s ochtends, onderweg, bleef Martijn maar vragen of ik hem wel weer kwam ophalen en of hij wel in zijn eigen kamer zou slapen.
Zijn spanning was voelbaar.
Bij het uitstappen vroeg hij het nogmaals:
‘Mama, kom je mij wel ophalen?’
En daar ging hij. Rugtas om, nog een keer zwaaien en een kushand.
Dapper van hem. In spanning zitten en toch gaan…
Mijn hart brak. Het voelt zo machteloos.
De reactie van Spelderholt
In het jaarverslag 2025 van Spelderholt las ik vorige week het volgende:
‘De Vertrouwenspersoon heeft in 2025 een aantal meldingen met betrekking tot ongewenste omgangsvormen integriteit ontvangen. Een melding die telefonisch of schriftelijk wordt gedaan aan de vertrouwenspersoon, valt onder het informele traject van de aanpak van ongewenste omgangsvormen. Dit traject is gericht op het vinden van mogelijke oplossingen door de betrokken melders te ondersteunen, te begeleiden en nazorg te verlenen. De melder bepaalt daarbij wat er wel of niet wordt ondernomen.’
Deze passage bracht mij ertoe contact op te nemen met de vertrouwenspersoon. Tot mijn verbazing verwees hij mij terug naar de directie van Spelderholt.
Ik vertelde hem dat wij al verschillende malen hadden gesproken met mevrouw XX. Tot mijn verbazing vertelde hij dat zij geen directeur was geweest, maar dat de heer XX directeur was.
Opnieuw riep dit vragen bij mij op over de communicatie en de verantwoordelijkheden binnen de organisatie.
Ik heb vervolgens contact gezocht met de huidige directeur. Hij ontving van mij de volgende mail.
Martijn – een zaak die niet afgesloten is
Geachte heer XX,
In 2024 hebben wij bij de politie, de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) en uiteraard bij Spelderholt melding gemaakt van mogelijk grensoverschrijdend gedrag en seksueel misbruik tijdens de logeerweekenden en vakantieweken op Spelderholt.
Ik hoop dat u hiervan op de hoogte bent en ook bekend bent met de wijze waarop Spelderholt deze melding heeft afgehandeld.
De manier waarop Spelderholt met onze melding is omgegaan, heeft bij ons sterk de indruk gewekt dat de organisatie vooral bezig is geweest met het afsluiten van de kwestie, in plaats van met het achterhalen van wat Martijn is overkomen.
Hoe is het mogelijk dat een melding van deze ernst wordt afgedaan met een Prisma-onderzoek, waarna de conclusie wordt getrokken dat Spelderholt niet de juiste plek voor Martijn was?
Dat klopt inderdaad. Gezien de gebeurtenissen en de gevolgen daarvan is Spelderholt voor Martijn geen veilige plek geweest. Maar daarmee is geen antwoord gegeven op de vraag wat er is gebeurd en wie daarvoor verantwoordelijk is.
Martijn laat tot op de dag van vandaag niets los over de gebeurtenissen. Wij kunnen niet uitsluiten dat angst, beïnvloeding of andere ervaringen daarbij een rol spelen. Het feit dat hij er niet over kan of wil praten, mag echter nooit een reden zijn om de signalen en onze zorgen terzijde te schuiven.
Enig idee hoe hartverscheurend het is om als ouders te moeten zien dat je kwetsbare kind zijn gevoel van veiligheid volledig is kwijtgeraakt? Enig idee hoeveel mensen met een beperking slachtoffer worden van seksueel misbruik en geweld? Juist deze kwetsbare groep loopt een aanzienlijk verhoogd risico.
In het jaarverslag 2025 van Spelderholt lees ik het volgende:
‘De Vertrouwenspersoon heeft in 2025 een aantal meldingen met betrekking tot ongewenste omgangsvormen integriteit ontvangen. Een melding die telefonisch of schriftelijk wordt gedaan aan de vertrouwenspersoon, valt onder het informele traject van de aanpak van ongewenste omgangsvormen. Dit traject is gericht op het vinden van mogelijke oplossingen door de betrokken melders te ondersteunen, te begeleiden en nazorg te verlenen. De melder bepaalt daarbij wat er wel of niet wordt ondernomen.’
Deze passage roept bij mij vragen op. Hoe verhoudt dit beleid zich tot de manier waarop onze melding in 2024 is behandeld? Welke verantwoordelijkheid neemt Spelderholt wanneer er sprake is van een melding waarbij een kwetsbare cliënt mogelijk slachtoffer is geworden van seksueel grensoverschrijdend gedrag?
Het houdt niet op. Niet vanzelf.
Onze zoon heeft nog steeds speltherapie nodig om te verwerken wat hem mogelijk is aangedaan. Deze therapie wordt betaald door de gemeente Brummen vanuit de verlengde Jeugdwet. Omdat Martijn in januari 18 jaar is geworden, dreigde deze ondersteuning te stoppen. Om verlenging te krijgen, heb ik opnieuw hard moeten knokken voor de noodzakelijke hulp aan mijn zoon.
Wanneer de verlengde Jeugdwet stopt, zal Martijn zelf voor zijn therapie moeten betalen.
En Spelderholt? Spelderholt zwijgt. Kijkt weg. Alsof deze kwestie niet meer bestaat. Alsof er geen mogelijk slachtoffer is en alsof de gevolgen voor Martijn inmiddels verdwenen zijn.
Maar Martijn is er nog. Met zijn angst, zijn beschadigde gevoel van veiligheid en zijn behoefte aan professionele ondersteuning.
Voor wie zich nader wil verdiepen in het verhaal van Martijn, heb ik de gebeurtenissen en onze ervaringen op onderstaande pagina’s beschreven:
Wellicht begrijpt u nu waarom ik deze zaak niet los kan laten.
Ik verwacht van u als directeur dat u zich persoonlijk verdiept in de gang van zaken rondom Martijn en de behandeling van onze melding.
Ik wil graag een inhoudelijke reactie op de volgende vragen:
- Vindt u dat Spelderholt onze melding in 2024 zorgvuldig en toereikend heeft onderzocht?
- Waarom is gekozen voor een Prisma-onderzoek en in hoeverre heeft dit onderzoek daadwerkelijk antwoord gegeven op onze zorgen over mogelijk seksueel grensoverschrijdend gedrag?
- Welke verantwoordelijkheid neemt Spelderholt voor de gevolgen die Martijn tot op de dag van vandaag ondervindt?
- Is Spelderholt bereid om met ons in gesprek te gaan over erkenning, verantwoordelijkheid en de noodzakelijke ondersteuning van Martijn?
Voor ons is deze kwestie absoluut niet afgesloten. Daarvoor zijn de gebeurtenissen, de onbeantwoorde vragen en de gevolgen voor Martijn te ingrijpend.
De onderste steen moet boven. Niet uit wraak, niet om een strijd te voeren, maar omdat Martijn recht heeft op erkenning, zorgvuldigheid en rechtvaardigheid.
Met vriendelijke groet,
Annelies Weijde
En dan de reactie van de directeur…
Vanmiddag ontving ik de volgende reactie van de directeur van Parc Spelderholt:
‘Geachte mevrouw Weijde,
Vervelend om te horen dat het niet zo goed gaat met Martijn. Naar aanleiding van uw mail heb ik mij verdiept in het dossier. De stappen die genomen moeten worden voor een gedegen onderzoek zijn mijns inziens allemaal genomen.
Er is een onafhankelijke externe partij ingeschakeld (Quasir) om met grote zorgvuldigheid het onderzoek uit te voeren. Er is melding gedaan bij de IGJ. De uitkomsten zijn op meerdere momenten besproken met u.
Daarmee heeft Parc Spelderholt alles gedaan wat mogelijk was. Er is op dit moment geen aanleiding om het onderzoek in welke vorm dan ook te heropenen. Als er nieuwe feiten naar boven komen zullen we dit vanzelfsprekend heroverwegen.
We willen u vriendelijk doch dringend verzoeken geen verdere negatieve berichtgeving over ons te verspreiden. Ook zouden we het waarderen als eerdere berichtgeving verwijderd en/of geanonimiseerd wordt.’
Wat een opmerkelijke reactie!
Een defensieve, afstandelijke en afsluitende reactie, waarin de directeur vooral de handelwijze van Parc Spelderholt verdedigt en nauwelijks aandacht besteedt aan Martijn als mogelijk slachtoffer en de gevolgen die hij nog steeds ondervindt.
Zijn reactie brengt vier boodschappen over:
- Wij hebben zorgvuldig gehandeld.
Hij stelt dat alle noodzakelijke stappen zijn gezet, dat een onafhankelijke externe partij, Quasir, onderzoek heeft uitgevoerd en dat de IGJ is geïnformeerd. - Wij zien geen reden om terug te komen op onze handelwijze.
Hij beschouwt de zaak als voldoende onderzocht en ziet geen aanleiding het onderzoek te heropenen. - Er komt geen zichtbaar vervolg op onze vragen over verantwoordelijkheid en nazorg.
Hij spreekt niet over erkenning, de blijvende gevolgen voor Martijn of mogelijke ondersteuning vanuit de instelling. - Wij willen dat u stopt met negatieve publiciteit.
Hij vraagt mij zelfs om eerdere publicaties te verwijderen of te anonimiseren.
De directeur reageert op de kritiek op zijn organisatie, maar nauwelijks op het leed van Martijn.
Hij verdedigt de gevolgde procedure, verklaart het dossier feitelijk gesloten en verlegt vervolgens de aandacht naar mijn publicaties.
Wat ontbreekt, is menselijke betrokkenheid, zelfreflectie en de bereidheid om opnieuw kritisch naar de situatie te kijken.
De directeur lijkt vooral de belangen van de organisatie te willen beschermen, in plaats van zichtbaar betrokken te zijn bij een kritische herbeoordeling van wat Martijn mogelijk is overkomen en de gevolgen daarvan.
Hij gaat niet inhoudelijk in op mijn afzonderlijke vragen. Hij stelt dat zijn organisatie alles heeft gedaan wat mogelijk was, maar onderbouwt dat oordeel niet.
Wat maakt dat een directeur zo reageert?
Ik kan niet in zijn hoofd kijken en weet niet wat zijn beweegredenen zijn. Toch roept zijn reactie bij mij vragen op.
- Is er angst voor reputatieschade voor Parc Spelderholt?
- Is er angst dat de eerdere afhandeling opnieuw kritisch onder de loep wordt genomen?
- Is er angst voor mogelijke juridische of bestuurlijke consequenties wanneer alsnog tekortkomingen aan het licht komen?
De directeur schrijft dat Spelderholt de zaak opnieuw wil overwegen als er nieuwe feiten boven tafel komen.
Maar hoe realistisch is die verwachting wanneer Martijn tot op de dag van vandaag niet over de gebeurtenissen spreekt?
Moeten wij dan blijven wachten op informatie die mogelijk nooit rechtstreeks van Martijn zal komen? En betekent dat tegelijkertijd dat de verantwoordelijkheid van de organisatie daarmee eindigt?
Ik heb geen behoefte aan een strijd. Ik wil antwoorden. Ik wil dat er serieus wordt gekeken naar wat Martijn mogelijk is overkomen en naar de gevolgen die hij nog dagelijks ondervindt.
Een Prisma-onderzoek, een afgesloten dossier en een verzoek om negatieve publiciteit te staken, nemen die gevolgen niet weg.
Martijn is geen dossier. Martijn is een mens. Onze zoon.
En zolang er onbeantwoorde vragen zijn en de gevolgen voor hem zo zichtbaar blijven, kan en wil ik deze kwestie niet laten rusten.
WORDT VERVOLGD.

